خانه > نی نی یاری > تربیت و روانشناسی > روانشناسی کودک ، ۸ حرفی که نباید به کودک گفت

روانشناسی کودک ، ۸ حرفی که نباید به کودک گفت

پدر و مادر شدن پذیرش مسئولیتی بزرگ برای سرتاسر عمر است. روانشناسی کودک راهکارهایی برای پی ریزی تربیتی صحیح در کودکان از همان سال های اول زندگی را ارائه می دهد.

گاهی می‌بینیم که برخی پدر و مادرها فرزندان خود را بد صدا می‌زنند یا لقبی ناپسند به او می‌دهند. گاهی از دیدن چنین منظره‌ای با این که با این افراد غریبه‌ایم، از شدت ناراحتی مو بر تنمان راست می‌شود و حاضر نیستیم لحظه‌ای در محل توقف کنیم. می‌دانید این‌گونه رفتارهای والدین، چه تاثیری بر سلامت روان کودکان دارد؟ به علت آسیبى که چنین مواردی بر شخصیت کودکان دارد، به ذکر ۸ نمونه از این قبیل خطاهای نسبتا رایج والدین می‌پردازیم.

روانشناسی کودک 

روانشناسی کودک ، تربیت کودک
اسم گذاشتن روى بچه‌ها

اگر کودکان را به نام‌هایى مانند احمق و تنبل بنامید، باور می‌کنند که داراى این صفات و خصوصیات هستند. به علت آسیبى که به کار بردن این نام‌هاى منفى به شخصیت بچه‌ها وارد می‌کند اعتماد به نفس او از بین می‌برد. اگر کودکى به صفت «زشت» نامیده شود، ممکن است از حضور در جمع و بازى با دیگران خوددارى کند. اگر بگویید: «کمرو»؛ از ارتباط با هم‌سالان و بزرگ‌ترها پرهیز می‌کند. چه باید گفت؟ با جمله‌اى مثبت توجه بچه را به رفتارى معطوف کنید که باید تغییر دهد: «این اتاق نامرتب و به هم ریخته است» یا «کاغذ و مدادهایت روى زمین پخش شده و باید جمع شود.»

طرد کردن بچه‌ها

طرد کردن بچه‌ها، نشان دادن نفرت یا تمایل به جدایى از آنهاست. براى یک کودک، دوست داشته نشدن از طرف فردى که او را به دنیا آورده، به معنى دوست داشته نشدن از طرف همه افراد است. آنچه یک کودک باید بداند این است که پدر و مادر بدون هیچ قید و شرطى دوست‌اش دارند.

منفى‌بافى

بچه‌ها با کلمات و جمله‌هایى که به آنها می‌گوییم، بزرگ می‌شوند. یک پژوهشگر با عده‌اى زندانى گفتگو و مصاحبه کرد. از آنها پرسید که به چند نفر از آنها هنگام بچگى گفته شده که زندانى خواهند شد، با کمال تعجب دریافت که تقریباً پاسخ همه آنها به این سوال مثبت بود. والدین باید آینده خوبى را براى بچه‌ها ترسیم و پیش‌بینى کنند.

مقصر دانستن بچه‌ها هنگام بروز مشکلات

مقصر دانستن کودک هنگام مشکلات به این معنى است که او به دلیل کارى که دیگران انجام داده‌اند سرزنش می‌شود. بچه‌ها هدف آسان و در دسترس براى به گردن گرفتن تقصیر دیگر اعضاى خانواده هستند. اگر بچه‌ها باید یاد بگیرند که مسوولیت کارهای‌شان را به عهده بگیرند، ما باید نمونه‌اى از مسوولیت‌پذیرى در برابر اشتباهات و ضعف‌هایمان باشیم. چه باید گفت؛ اگر عصبانى شدید به محض به دست آوردن خونسردى از کودک معذرت بخواهید و مثلاً بگویید: «ببخشید دعوات کردم، امروز خسته بودم.»

انتظارات نابه‌جا

پدر و مادرانى که از فرزندان خود انتظارات بیجا دارند آنها را مجبور می‌کنند که بهترین بازیکن باشند یا در مدرسه نمره ۲۰ بگیرند. پیامی ‌که پشت این عمل پنهان شده این است که تو در مدرسه به اندازه کافى خوب نیستى. داشتن انتظار بی‌جا تنها اعتماد به نفس کودک را از بین می‌برد. چه باید گفت؛ با تاکید به نکات مثبت بگویید: «خیلى عالى است که نمره‌هاى ۲۰ زیادى در کارنامه‌ات دارى، اشکالى ندارد نمره ?? گرفتى چون تو تمام سعى خود را کردى و هر انسانى ممکن است اشتباه کند. سعى کن اشتباهاتت در آینده کمتر شود لزومی‌ ندارد همیشه و همه‌کس نمره ۲۰ بگیرند.»

مقایسه کردن

وقتى به کودک می‌گویید که رفتارش مثل خواهرش خوب نیست، بذر حسادت و بددلى را بین فرزندان خود می‌کارید. بچه‌ها نباید در خانواده و فامیل مقایسه شوند، چون در مقابل خواهران و برادران خود احساس بى‌ارزشى و بد بودن را خواهند داشت. حتى تعریف مثبت هم می‌تواند همین نتیجه را داشته باشد. وقتى می‌گوید: «تو در بازى فوتبال از برادرت بهترى» همان احساس مقایسه و ناسازگارى را بین آنها به وجود می‌آورید. بهتر است بگویید: « تو در بازى فوتبال به اندازه برادرت هنگامی‌که به سن تو بود خوب هستى»، «از سال گذشته تا به حال در زبان پیشرفت کرده‌اى».

شرم‌زدگى

هنگام خجالت، کودک احساس می‌کند نقص دارد یا بى‌لیاقت است. خجالت کشیدن بیشتر از اینکه رفتار او را درست کند، موجب از دست رفتن روحیه و تحقیر او می‌شود. برخى پدرها و مادرها با انگشت گذاشتن روى ضعف‌هاى کودک مانند شب‌ادرارى او را تحقیر می‌کنند. خجالت‌زده کردن کودک موجب می‌شود که او عوامل تحقیرش را پنهان کند. بهتر است بگویید: «گریه نکن، تو دیگر بزرگ شده‌اى. گربه آن‌قدرها هم ترسناک نیست.»

تهدید کردن«اگر نیایى می‌روم و اینجا تنها می‌مانى.» «اگر دوباره این کار را انجام دهى، به پلیس می‌گویم تو را ببرد.» تهدید، گفتن جمله یا کلمه اغراق‌آمیزى است که پدر و مادر به کار می‌برند تا کودک را بترسانند، مانند این جملات: «اگر درست رفتار نکنى تمام استخوان‌هایت را می‌شکنم.» تهدید، موجب ترس در کودک می‌شود و او احساس می‌کند که در محیطى ناامن و پر از دشمن زندگى می‌کند.

تهدید به تنها گذاشتن کودک، برایش بسیار دردناک و سخت است چون او بسیار حساس است و براى نیازهاى اساسى و اولیه زندگى به پدر و مادرش نیاز دارد. به بچه‌ها باید هشدار داد، نه تهدید. برخلاف تهدید، هشدار واقعى و معقول است. با گفتن جمله « اگر…، در نتیجه…» به او هشدار می‌دهید که نباید به رفتار بد خود ادامه دهد، مانند « اگر دوباره خواهرت را بزنى، دیگر نباید با او بازى کنى».

کاربر گرامی، اگر تمایل دارید مطالب بیشتری مرتبط با این موضوع بخوانید کلیک کنید.

راز موفقیت در تربیت کودکان

هفت راه تربیت یک کودک شاد

 

هفته نامه سلامت

توصیه میکنیم ...

کاردستی مهدکودک

کاردستی مهدکودک ، بابانوئل پنبه ای بسازید

با دنیال کردن این پست می توانید آموزش ساده ساخت بابا نوئل و آدم برفی بامزه را با وسایل دم دستی یاد بگیرید. این کاردستی می تواند مقدمه ای برای ایده دادن به کودکان باشد.

One comment

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.